همينطور است اكثر نمادها و شعارها و علامتهايى كه براى امرى وضع مىشود ، يا اعمال و رفتار وآيينهاى خاصى كه هر ملتى براى خود دارند . هيچ گاه شعار يك دولت يا يك موسسه و يا آيينها و رسوم يك ملت قبل از قرار دادن و وضع ، به خودى خود شعار و علامت نيستند ودلالتى بر آن ملت يا موسسه ندارند ، و اگر اين وضع و قرار داد و اعتبار نباشد هيچ گاه انسان به عقل خودش يا به طبع نمىفهمد كه اين شعار چه چيزى است ، زيرا دلالت آن عقلى و طبعى نيست بلكه دلالت آن وابسته به وضع و قرارداد است . پس ماهيت شعائر دين علامتى حسى براى يكى از معانى دين است ولى اين علامت نه تكوينى است و نه طبعى بلكه دلالتى است وضعى و قرار دادى . بنابر اين هر چيزى را كه عقلا در طول زمان جعل كنند كه دلالتى بر يكى از معانى دينى داشته باشد ، يا به هر نحو ديگرى چنين دلالتى پيدا شود آن چيز شعيره دينى خواهد بود . و پس از آنكه شعيره دينى شد امر به تعظيم شعائر شامل آن خواهد شد . زيرا همانطور كه گفتيم در امورى اعتبارى شارع تنها آن چيزى كه نزد عقلا موجود است را امضا مىكند ، نه اينكه خود وجودى براى آن درست كند . قابل توجه اين است كه : عقلا با وضع و جعل چيزهاى به عنوان شعار و علامت تنها براى حكم شرعى موضوع درست مىكنند ، نه اينكه جعل حكم به دست آنها باشد . وقتى عقلا براى يكى از معانى دينى علامتى را وضع كردند آن چيز شعيره و شعار و علامت دين خواهد شد ، و علامت بودن و شعيره بودن آن نيازى به امضاى شارع ندارد ،